Hou eens op met dat gepest!

Het blijft een onderwerp wat steeds maar weer terug komt, blijkbaar wordt er wederom te weinig aandacht aan besteedt. En ik maar denken dat we allemaal eindelijk zover waren dat een en andere bespreekbaar is en wordt gehouden. Maar niets blijkt minder waar en eerlijk gezegd schrik ik toch elke keer weer als kinderen aangeven dat er op de school eigenlijk geen aandacht aan wordt besteedt en dat er zelfs niets gedaan wordt als je het aangeeft. Nu kun je natuurlijk niet iedereen en alles met elkaar vergelijken en er maar vanuit gaan dat er dan nergens aandacht aan wordt besteedt, want dat is natuurlijk niet zo, maar 1 geval vind ik al een geval teveel.

Hoe ik nu weer tegen dit onderwerp aanloop? Heel simpel, deze week draaien we de zomerschool met een groep enthousiaste kinderen die nog niet op vakantie zijn of niet op vakantie gaan. Gezellige boel moet ik zeggen, leuke groep kids. Vorig jaar hebben we een fantasie verhaal gemaakt op een eiland, weliswaar met de boodschap dat snoepen niet gezond is, maar dat is toch anders dan dit jaar.

Dit jaar is het namelijk een interactieve show geworden in de vorm van een nieuwsbericht. In dat nieuwsbericht worden 2 maatschappelijke onderwerpen aangepakt, te weten “pesten” en het “vluchtelingenbeleid”. Heftige onderwerpen, zoals blijkt, die bij iedereen ergens wel raakvlakken heeft. De afgelopen vier dagen hebben we de show vorm gegeven en op deze laatste dag moesten de puntjes op de “i” en daar hoort ook geloofwaardig acteren bij, dus het verplaatsen in de rol die je speelt.

Pesten2

Dus heb ik vanochtend even een uurtje gepakt om met de kids wat dieper op het onderwerp in te praten, met vragen als “ben je zelf ooit gepest”, “pest je zelf wel eens”, “snap je dat een pester vroeger ook gepest kan zijn geweest”, “zie je zelf waar het pesten vandaan komt?”, “ken je vluchtelingen?”, “kun je je voorstellen hoe het is om zelf vluchteling te zijn” en dat soort zaken. Als je op dat moment al een paar dagen samen intensief aan het werken bent (in dit geval is het ook nog eens een hele leuke en hechte groep geworden in een paar dagen die elkaar respecteren, jong en oud), komen er andere verhalen los dan wanneer je dit in de eerste dag zou doen.

En dat heb ik geweten, maar omdat ik dit al vaker heb gedaan (maatschappelijke onderwerpen aangepakt met een groep kinderen), was ik ook niet verrast over de uitkomst, maar wel verbaasd over een aantal reacties. De meeste kinderen waren heel erg open en vertelde wat ze was overkomen. Soms redelijk milde verhalen, met ook zelfreflectie, soms ook heftigere verhalen tot tranen toe (wat niet erg is en iedereen begrijpt) van kinderen die er toch wel erg mee zitten dat ze gepest worden. De pestverhalen zelf zal ik jullie besparen, je kunt ze zelf wel bedenken, het gaat van schelden tot duwen, stompen, schoppen en negeren (dat laatste is vaak het ergste of wordt als ergste ervaren). De social media problemen heb ik er nu maar even buiten gelaten, deze zijn vaak nog erger in de zin van scheldpartijen en doodsverwensingen.

Allemaal geen nieuwe verhalen, maar wat nieuw was, was de reactie op mijn vraag wat er op de school aan gedaan wordt. Bij een aantal kinderen was het antwoord: “niets”?? Daar schrok ik toch wel van. Dus je gaat, vaak samen met je ouders naar de schoolleiding of je eigen docent en die doet daar dan vervolgens niets mee? Dat kan ik echt niet begrijpen! En toen ik aan de groep vroeg of er op school wel aandacht aan het pesten werd geschonken tijdens de lessen, waren er slechts 2 die dat konden beamen, met andere woorden, bij de rest wordt geen aandacht besteedt aan deze maatschappelijke problemen? Geen wonder dat het in mijn ogen de laatste periode alleen maar weer erger wordt! Ik hoop dat er wat school docenten en schoolleidingen dit lezen en eens op hun hoofd krabben en tot actie overgaan! De verhalen die ik hoorde waren echt te heftig om gewoon te laten liggen!

Toen ik daarna over de problematiek van de vluchtelingen begon was de groep veel milder. Het was goed te horen dat bijna iedereen wel een vluchteling kende, maar vooral ook hoe ze daar over dachten. Er wordt bij de jeugd in ieder geval beter mee omgegaan dan bij de volwassenen. Er is over het algemeen alleen maar acceptatie en begrip voor de mensen die huis en haard hebben moeten verlaten omdat er in hun land oorlog is. Voor de vluchteling voornamelijk alleen maar liefde (en laten we hopen dat dat zo blijft), laten we daar ook naar streven als het het pesten aangaat, want je kunt er een leven mee verpesten.

Hou eens op met dat gepest!

PS, deze blog is zeer zeker niet bedoelt om reclame te maken, maar we hebben een programma over en voor pesten liggen op ons kunstencentrum, wil je dit een keer op je school, neem dan gerust contact met me op.

Pesten3

Advertisements

About scattandohuub

Cultural Entrepreneur, bass player, conductor, writer, coach
This entry was posted in Cultural, Networking, Online, Politiek. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s