Sterrenstof

Het was weer eens midden in de nacht toen ik wakker schrok van het gehuil van een hond. Of was het wel een hond? Het klonk meer als een wolf, maar dat zou vreemd zijn geweest en hoor je eigenlijk het verschil wel? Ik keek door het raam en zag de enorme volle maan over het landschap vallen, er hing wat mist en het zag er buiten maar mysterieus uit. Het voelde alsof er iets mis was, maar kon niet bedenken wat en vond op social media ook geen andere zaken dan de normale nieuwsberichten en de nodige flauwe kul. Nog wel even naar bed gegaan, maar kon toch niet slapen. Op het moment dat ik het gejank weer hoorde ben ik eruit gegaan, me aangekleed en op onderzoek gegaan.

De mist hing laag dus kon mijn eigen voeten niet zo goed zien, wat er voor zorgde dat ik maar langzaam vooruit kwam op de ongelijke keien in het gangenstelsel. Sowieso duurde het lang voordat ik überhaupt iets tegenkwam, ik kende het hier zo’n 30 jaar geleden toch erg goed, maar merkte dat ik zo nu en dan toch nog de verkeerde straat inliep. Af en toe bewoog er een steen aan de wand naast me en ik verwachte dat er ieder moment een of andere wezen uit kon komen, maar toch gebeurde dat niet op een of andere manier. Vreemd, want meestal waren ze midden in de nacht niet zo schuw, tenminste, toch zeker vroeger niet.

Onderweg kwam ik wel wat bekenden tegen, maar ze keken niet zo heel vrolijk dus ik vroeg maar niks. De hoofden hingen er maar een beetje bij en niemand was echt in voor een praatje. Samen met de zwakke verlichting in de donkere steekjes was het sowieso maar een vreemd schouwspel. Na een half uurtje kwam ik Ludo tegen. Als je Ludo niet kent, kost het wel even om hem te laten ontdooien, maar we kennen elkaar al jaren dus ik zag meteen de herkenning in zijn ogen. Toch was hij niet tot meer in staat dan wat donker gegrom. Slecht humeur? vroeg ik hem nog, maar ook dat werd alleen met wat gesnik beantwoord. Ik begreep er werkelijk niks van.

Ik liep verder en na nog wat verkeerde gangen genomen te hebben was ik er toch echt wel van overtuigd dat ik op de goede weg zat. Hoewel ik op dat moment niet wist waar naartoe die goede weg zou leiden, het was meer een gevoel wat ik achterna ging. Links van me ging plotseling een oude houten deur krakend open en daar stond Hoggle. Ik wilde hem enthousiast begroeten, ik had mijn oude vriend al jaren niet gezien natuurlijk, maar hij bracht meteen zijn wijsvinger naar zijn mond als gebaar dat ik stil moest zijn. Hij wenkte mij en ik volgde. In stilte liepen we 2 gangen door om vervolgens de enorme trappen van het kasteel te bestijgen en toen besefte ik me ineens waar ik was.

Labyrinth1

Door de kilte en de stilte bekroop me meteen een angstig gevoel, wat versterkt werd door het gejank van de hond, wat ineens wel heel dichtbij bleek te zijn. De enorme poorten van het kasteel stonden open, de bewakers zaten in stilte met hun hoofd omlaag, Hoggle bracht me verder het kasteel in, door de ontvangsthal, via de trappen naar de nachtverblijven. Hij wees me naar de openstaande deur van de belangrijkste kamer van het kasteel. Angst bekroop me en ik liep naar binnen, waar mijn angst werkelijkheid werd. De hond zat jankend naast het bed en op het bed lag het levenloze lichaam van Jareth The Goblin King. De koning is dood, vergaan tot sterrenstof!

RIP Jareth aka Ziggy Stardust aka David Bowie

Labyrinth

Labyrinth 1986 http://www.imdb.com/title/tt0091369/

Advertisements

About scattandohuub

Cultural Entrepreneur, bass player, conductor, writer, coach
This entry was posted in Cultural, Fictie, Music, Online. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s